به بهانه ماه اذر- ماه درس – دانشجو – دانشگاه – علم.....

هر ساله 16 اذر ماه در تقویم ایران فضا و شکوه خاصی بر دانشگاههای ایران مستولی می گردد و بنابر شرایط عمومی ان دانشگاه- صبغه و خط فکری مسولین ان دانشگاه – نهاد و تشکل های دانشجویی فعال ان دانشگاه – مهمان مدعو این مراسم در ان دانشگاه و حتی شهری که دانشگاه در ان واقع شده است این روز را به سبک و سیاق خود برگزار می کنند و طیف وسیعی از برگزاری جلسات پرسش و پاسخ و مناظره با حضور حداکثری ظرفیت سالن و حتی ایستاده بودن عده ای تا کنسل و لغو شدن این جلسات را در بر می گیرد و پیش لرزه و پس لرزه های ان مدتها قبل و بعد از مراسم را پوشش می دهد رسانه های صوتی و تصویری خارجی هم متناسب با خط فکری خود مصاحبه هایی با محقیقن و اساتید و اهل فن در این زمینه دارند .

به راستی 16 اذر چیست که چنین شوری خودجوش و ارگانیک را سامان می دهد و چرا پس از مدتی کوتاه سریع به لاک انزوا رفته و خزان فراموشی بر خود می گیرد چرا در سالهای اخیر تحرکات دانشجویی عموما غلاف شده و حتی دانشگاههای مادر هم در این زمینه کمی در رکود به سر می برند ایا این امر ناشی از واقعگرایی فضای عمومی دانشگاههای ماست و دانشگاهیان ترجیح داده اند که بیشتر از انکه به قیل و قال و رویدادهای جاری جامعه بپردازند سر در گریبان علمی خود فرو برده و در جبهه دانش طلب عافیت نمایند . پرواضح است که روند محتوایی و ذاتی دانشگاههای ایران خارج از روح علمی است و انها فقط نگاهی به گذران ترمها و پاس نمودن دروس دارند اساتید هم عموما به دانشگاه نگاه تجاری داشته و در اندیشه بالا بردن رتبه حکم کارگزینی خود هستند . نتیجه ان است که در رنکینگ جهانی دانشگاههای ایران خیلی جایگاه بالایی ندارند و کشورهایی به مراتب دور از انتظار ما بعضا رتبه های دو رقمی را در این رنکینگ دارند ( چین سنگاپور عربستان سعودی ).

در جاییکه دانشجویانش اخر ترم دنبال کاهش حجم جزوه و احتمالا نمونه سوالات امتحانی باشند و دغدغه انها بیشتر از علم مبتنی بر نوع غذا – خوابگاه ....باشد انتظاری هم بیش از این نمی رود بله ازاین همه دانشگاههای مختلف و رنگارنگ که در این کشور وجود دارد فقط پوسته ای مانده است و لاغیر . مگر نه این است سخن حکیم شیرین سخن توانا بود هر که دانا بود پس چرا چنین شتابان ره داریم به سوی ناکجا اباد .

انقلاب اسلامی ایارن و بازتاب ان در نظام بین الملل...