نگاهی اجمالی به جنگ تحمیلی عراق علیه ایران

انقلاب اسلامی در سال 57 بعد از کش و قوسهای فراوان به ایستگاه مقصد رسید  و حالا دولت جدید با کوهی از مشکلات دست به گریبان بود  و همین امر مدیریت کشور را بسیار پیچیده تر می نمود . گروهی از مسولین و کارشناسان و مهندسین و نظامیان .... پستها را خالی کرده و راهی فرنگ شدند  و مدیریت میانی جامعه با چالش اساسی روبرو شده بود مهره های در دسترس ما هم کارایی لازمه و شایسته را به حد کافی نداشتند . در استانهای مرزی هم بوی استقلال خواهی به مشام می رسید . از سوی دیگر ترورهای سریالی هم بدنه کشور را اغشته به ترس کرده بود . حکومت نوپای مرکزی کاری بس سهمناک در پیش داشت تا اینکه در شهریور 59 نیروهای عراقی از این اشفته بازار ایران سواستفاده کرده  و جنگنده های عراقی شهرهای ایران را مورد هدف قرار دادند و سپس نیروهای زمینی وارد خاک ایران شدند ما هم چاره ای نداشتیم جز اینکه به صورت بسیجی نیروهای رزمنده جبهه ها را تامین کنیم .

ارام ارام کنترل نظامی جنگ در اختیار ما قرار گرفت تا اینکه خرداد 61 خرمشهر از اشغال ارتش بعث ازاد شد در واقع این امر را باید پاشنه اشیل جنگ دانست چرا که پس از ان همه چیز دگرگون شد ( حتی روابط نظام بین الملل با ما ) و دولتهای ثروتمند کویت و عربستان  از ترس پیش روی ایران  و شعارهای تند ان مانند جنگ جنگ تا پیروزی – راه قدس از کربلا می گذرد..... پیشنهاد پرداخت غرامت را به ایران داشتند که البته به انجام نرسید  با ادامه جنگ عملیاتهای بزرگ زنجیره ای مانند کربلا و والفجرصورت گرفت که در بعضی پیروزی بیشتر  و در بعضی پیروزی کمتر نصیب ما شد . از نیمه های جنگ به بعد عملیات موشکباران شهرها  و حملات هوایی نبرد را از جبهه ها به مناطق مسکونی  و اقتصادی و صنعتی هم کشید  و ساخت سنگر در مراکز عمومی مانند مدارس در دستور کار قرار گرفت  و حتی عده ای مهاجرت به روستاها و نواحی امن تر را در پیش گرفتند .

تقریبا وضعیت متعادلی در جبهه ها حاکم بود  و شاید گاهی کفه نظامی به سود طرف مقابل سنگینی می کرد پس مسولین  و فرماندهان ارشد نظامی  موضوع را ( ته کشیدن ابزارالات – کمبود بودجه – خستگی روحی روانی ) نزد امام مطرح کردند  و ایشان با توجه به ماوقع امورات  جام زهر را نوشیدند  با قبول قطعنامه 598 جنگ در مرحله نه پیروزی نه شکست متوقف شد  و به مروز بندهایی از قطعنامه  مانند بازگشت و مبادله اسرا – بازگشت به مرزهای بین المللی .... عملیاتی شد  ولی بندهایی مانند پرداخت خسارت و تعیین متجاوز کماکان معلق ماند . سپس ایران وارد فاز بازسازی خسارات جنگ شد  و خیابانها و میدانها به نام شهدا مزین گردید و عده ای که دیروز تفنگ در دست در جبهه ها بودند امروز  وارد حوزه های دانشگاهی - ارتباطی – تجاری و حتی سیاسی شدند  و در شکل حقوقی ان این مجتمع های نظامی و صنعتی ، کار تجارت و راهسازی و کارخانجات وسدها .... را پیش بردند کم کم ان اتحاد دیروز در سنگرها جای خود را به منافع خود – رانت ها – لابی های سیاسی و اقتصادی داد که مدرنیسم  و سبک زندگی تجملی  و رفاه طلبی شاخصه ان بود .

بله جنگ نظامی به پایان رسید ولی جنگهای دیگری در سایر عرصه ها ایجاد گردید.

انقلاب اسلامی در سال 57 بعد از کش و قوسهای فراوان به ایستگاه مقصد رسید  و حالا دولت جدید با کوهی از مشکلات دست به گریبان بود  و همین امر مدیریت کشور را بسیار پیچیده تر می نمود . گروهی از مسولین و کارشناسان و مهندسین و نظامیان .... پستها را خالی کرده و راهی فرنگ شدند  و مدیریت میانی جامعه با چالش اساسی روبرو شده بود مهره های در دسترس ما هم کارایی لازمه و شایسته را به حد کافی نداشتند . در استانهای مرزی هم بوی استقلال خواهی به مشام می رسید . از سوی دیگر ترورهای سریالی هم بدنه کشور را اغشته به ترس کرده بود . حکومت نوپای مرکزی کاری بس سهمناک در پیش داشت تا اینکه در شهریور 59 نیروهای عراقی از این اشفته بازار ایران سواستفاده کرده  و جنگنده های عراقی شهرهای ایران را مورد هدف قرار دادند و سپس نیروهای زمینی وارد خاک ایران شدند ما هم چاره ای نداشتیم جز اینکه به صورت بسیجی نیروهای رزمنده جبهه ها را تامین کنیم .

ارام ارام کنترل نظامی جنگ در اختیار ما قرار گرفت تا اینکه خرداد 61 خرمشهر از اشغال ارتش بعث ازاد شد در واقع این امر را باید پاشنه اشیل جنگ دانست چرا که پس از ان همه چیز دگرگون شد ( حتی روابط نظام بین الملل با ما ) و دولتهای ثروتمند کویت و عربستان  از ترس پیش روی ایران  و شعارهای تند ان مانند جنگ جنگ تا پیروزی – راه قدس از کربلا می گذرد..... پیشنهاد پرداخت غرامت را به ایران داشتند که البته به انجام نرسید  با ادامه جنگ عملیاتهای بزرگ زنجیره ای مانند کربلا و والفجرصورت گرفت که در بعضی پیروزی بیشتر  و در بعضی پیروزی کمتر نصیب ما شد . از نیمه های جنگ به بعد عملیات موشکباران شهرها  و حملات هوایی نبرد را از جبهه ها به مناطق مسکونی  و اقتصادی و صنعتی هم کشید  و ساخت سنگر در مراکز عمومی مانند مدارس در دستور کار قرار گرفت  و حتی عده ای مهاجرت به روستاها و نواحی امن تر را در پیش گرفتند .

تقریبا وضعیت متعادلی در جبهه ها حاکم بود  و شاید گاهی کفه نظامی به سود طرف مقابل سنگینی می کرد پس مسولین  و فرماندهان ارشد نظامی  موضوع را ( ته کشیدن ابزارالات – کمبود بودجه – خستگی روحی روانی ) نزد امام مطرح کردند  و ایشان با توجه به ماوقع امورات  جام زهر را نوشیدند  با قبول قطعنامه 598 جنگ در مرحله نه پیروزی نه شکست متوقف شد  و به مروز بندهایی از قطعنامه  مانند بازگشت و مبادله اسرا – بازگشت به مرزهای بین المللی .... عملیاتی شد  ولی بندهایی مانند پرداخت خسارت و تعیین متجاوز کماکان معلق ماند . سپس ایران وارد فاز بازسازی خسارات جنگ شد  و خیابانها و میدانها به نام شهدا مزین گردید و عده ای که دیروز تفنگ در دست در جبهه ها بودند امروز  وارد حوزه های دانشگاهی - ارتباطی – تجاری و حتی سیاسی شدند  و در شکل حقوقی ان این مجتمع های نظامی و صنعتی ، کار تجارت و راهسازی و کارخانجات وسدها .... را پیش بردند کم کم ان اتحاد دیروز در سنگرها جای خود را به منافع خود – رانت ها – لابی های سیاسی و اقتصادی داد که مدرنیسم  و سبک زندگی تجملی  و رفاه طلبی شاخصه ان بود .

بله جنگ نظامی به پایان رسید ولی جنگهای دیگری در سایر عرصه ها ایجاد گردید.

انقلاب اسلامی ایارن و بازتاب ان در نظام بین الملل...