کالبد شکافی پایان فصل انواع امتحانات علمی در ایران

سال تحصیلی جاری به پایان رسید علی رغم آنکه بخش عمده آن مجازی بود و فقط در ماههای اخر حضوری شد هرچند به علت عدم آمادگی زیرساختها عده ای مخالف آن بودند . با شروع امتحانات خرداد ماه اگرچه آمار کرونا نزولی شده بود ولی همچنان نگرانی خانواده ها پا برجا بود . بچه ها هم بعد از دو سال امتحانات خرداد را حضوری باید می گذراندند که به علت دوری از فضای رسمی کلاس ، با عنصر غریبی برخورد داشتند انها متاسفانه حتی در نوشتن فارسی و بدون غلط املایی هم مشکل داشتند از سوی دیگر نتایج و نمرات هم خیلی امیدوارکننده نبود . آیا کاری موثر در این دو سال انجام نشده بود ؟ یا اینکه نه بچه ها بی دقت تر شده بودند ؟

پس از آن کنکور بزرگترین رقابت علمی کشور فرا رسید ، آوردگاهی بسیار حساس و پر اضطراب با اما و اگرهای فراوان . در ماههای قبل از آن بازار داغ کلاسهای خصوصی از برای نه هر قشری از جامعه ، که بلکه به وضوح تضاد طبقاتی را انهم برای حدود 3000 صندلی دانشگاهی فریاد می کشید .دانشگاه با این قالب پیش رو تبدیل به کارخانه صدور مدرک شده که عموما هم بار علمی چندانی ندارد . لو رفتن سوالات کنکور و به عبارتی فروش سوالات ، غصه سلسله وار این مقوله را دو چندان کرد و بدتر از آن ماجرای رد شدگان کنکور سال قبل که با رایزنی تعدادی از نمایندگان مجلس به صندلی های مختلف رشته های پزشکی متصل شده بودند و باز هم سایه شوم سیاست بر تمامی امورات جامعه حتی امتحان ورودی دانشگاهها دیده شد .در ماه بعد که همراه با اشکها و شادی های بسیاری بود جواب اولیه کنکور امد که به عیان نقش سرمایه داری را در تعیین نفرات برتر به وضوح نشان داد آنهم در جامعه ای که مدعی برابری امکانات و فرصتهای آموزشی و درمانی برای آحاد جامعه می باشد .

برای دانشجویان هم با نزدیک شدن به سالهای اخر تحصیل بویژه در مقاطع تکمیلی لزوم چاپ مقاله وجود دارد که بخاطر غول تودرتو و پیچیده ژورنالهای داخلی، ناچار به سمت مقالات ای اس ای و ای اس سی ..... متمایل می شوند و با مبالغی کلان در مجلات و کشورهایی نه چندان معتبر و گاهی بسیار پایین تر از ایران این مقالات چاپ می شوند که در این حالت نکته مهم انتقال پول به آن مجله است که به علت تحریمهای بانکی به راحتی امکان پذیر نیست و باید به شکل تجارت چمدانی و یا کمک اقوام و بستگان در کشور مقصد این انتقال وجه صورت بگیرد .

خود رساله هم حدیث مفصلی است و در اکثر شهرها موسساتی هستند که وظیفه تهیه و تدارک ان را بر عهده دارند و جالبتر آنکه برخی اساتید هم با این موسسه ها همخوانی داشته و خروجی اینها به شکل یک دست و کلیشه ای و فارغ از هر گونه نوآوری و خلاقیت می باشد و ختم کلام انکه باید فاتحه علمی را خواند که از صفر تا صد آن باید با این مافیا قدرتمند پنجه در پنجه باشد فارغ التحصیلان ما هم کشکولی از محفوضات هستند عاری از هر نوع کاربری و این همه جشنواره مانند خوارزمی – فارابی – پارکهای علم و فن آوری – نمایشگاههای کتاب مختلف – کلاسهای کنکور رنگارنگ .... نتوانسته است چراغ علم را در ایران به درستی روشن نگه دارد . آیا به راستی مدرکی که اینچنین حاصل می شود برای صاحب آن شیرینی و حلاوت دارد ؟

بله با وجود اختاپوسهای پیدا و پنهان ، دیگر مجالی برای طرح علم در جامعه باقی نمی ماند و سیاست و اقتصاد کاروان علم را به ناکجا اباد رهنمون کردند .

سال تحصیلی جاری به پایان رسید علی رغم آنکه بخش عمده آن مجازی بود و فقط در ماههای اخر حضوری شد هرچند به علت عدم آمادگی زیرساختها عده ای مخالف آن بودند . با شروع امتحانات خرداد ماه اگرچه آمار کرونا نزولی شده بود ولی همچنان نگرانی خانواده ها پا برجا بود . بچه ها هم بعد از دو سال امتحانات خرداد را حضوری باید می گذراندند که به علت دوری از فضای رسمی کلاس ، با عنصر غریبی برخورد داشتند انها متاسفانه حتی در نوشتن فارسی و بدون غلط املایی هم مشکل داشتند از سوی دیگر نتایج و نمرات هم خیلی امیدوارکننده نبود . آیا کاری موثر در این دو سال انجام نشده بود ؟ یا اینکه نه بچه ها بی دقت تر شده بودند ؟

پس از آن کنکور بزرگترین رقابت علمی کشور فرا رسید ، آوردگاهی بسیار حساس و پر اضطراب با اما و اگرهای فراوان . در ماههای قبل از آن بازار داغ کلاسهای خصوصی از برای نه هر قشری از جامعه ، که بلکه به وضوح تضاد طبقاتی را انهم برای حدود 3000 صندلی دانشگاهی فریاد می کشید .دانشگاه با این قالب پیش رو تبدیل به کارخانه صدور مدرک شده که عموما هم بار علمی چندانی ندارد . لو رفتن سوالات کنکور و به عبارتی فروش سوالات ، غصه سلسله وار این مقوله را دو چندان کرد و بدتر از آن ماجرای رد شدگان کنکور سال قبل که با رایزنی تعدادی از نمایندگان مجلس به صندلی های مختلف رشته های پزشکی متصل شده بودند و باز هم سایه شوم سیاست بر تمامی امورات جامعه حتی امتحان ورودی دانشگاهها دیده شد .در ماه بعد که همراه با اشکها و شادی های بسیاری بود جواب اولیه کنکور امد که به عیان نقش سرمایه داری را در تعیین نفرات برتر به وضوح نشان داد آنهم در جامعه ای که مدعی برابری امکانات و فرصتهای آموزشی و درمانی برای آحاد جامعه می باشد .

برای دانشجویان هم با نزدیک شدن به سالهای اخر تحصیل بویژه در مقاطع تکمیلی لزوم چاپ مقاله وجود دارد که بخاطر غول تودرتو و پیچیده ژورنالهای داخلی، ناچار به سمت مقالات ای اس ای و ای اس سی ..... متمایل می شوند و با مبالغی کلان در مجلات و کشورهایی نه چندان معتبر و گاهی بسیار پایین تر از ایران این مقالات چاپ می شوند که در این حالت نکته مهم انتقال پول به آن مجله است که به علت تحریمهای بانکی به راحتی امکان پذیر نیست و باید به شکل تجارت چمدانی و یا کمک اقوام و بستگان در کشور مقصد این انتقال وجه صورت بگیرد .

خود رساله هم حدیث مفصلی است و در اکثر شهرها موسساتی هستند که وظیفه تهیه و تدارک ان را بر عهده دارند و جالبتر آنکه برخی اساتید هم با این موسسه ها همخوانی داشته و خروجی اینها به شکل یک دست و کلیشه ای و فارغ از هر گونه نوآوری و خلاقیت می باشد و ختم کلام انکه باید فاتحه علمی را خواند که از صفر تا صد آن باید با این مافیا قدرتمند پنجه در پنجه باشد فارغ التحصیلان ما هم کشکولی از محفوضات هستند عاری از هر نوع کاربری و این همه جشنواره مانند خوارزمی – فارابی – پارکهای علم و فن آوری – نمایشگاههای کتاب مختلف – کلاسهای کنکور رنگارنگ .... نتوانسته است چراغ علم را در ایران به درستی روشن نگه دارد . آیا به راستی مدرکی که اینچنین حاصل می شود برای صاحب آن شیرینی و حلاوت دارد ؟

بله با وجود اختاپوسهای پیدا و پنهان ، دیگر مجالی برای طرح علم در جامعه باقی نمی ماند و سیاست و اقتصاد کاروان علم را به ناکجا اباد رهنمون کردند .

انقلاب اسلامی ایارن و بازتاب ان در نظام بین الملل...