ابهامات رکن چهارم دموکراسیاز قدیم الایام و زمان افلاطون و ارسطو همواره دموکراسی شکل موجه حکومتی بوده

از قدیم الایام و زمان افلاطون و ارسطو همواره دموکراسی شکل موجه حکومتی بوده است و دولت – شهرهای قدیمی و دولت – ملتهای فعلی سعی در نزدیک شدن به این آیتم دارند ولی در عمل بسیار کم اتفاق می افتد که بتوانند حق مطلب را ادا کنند .

کشورها از جنگ دوم به بعد و بویژه با پیدایش و گسترش رسانه های ارتباط جمعی ( که سریعتر و بیشتر منشا اثر می باشند ) حداقل تلاش داشتند در تبلیغات و به صورت صوری خود را دموکرات نشان دهند ولی باید گفت دموکراسی را اصولی لازم است که بدون آن پایه های ان بس لرزان می باشد مثلا در دولتهای دموکرات آزادی اجتماعات – بیان عقاید – حقوق بشر .... به رسمیت شناخته شده و مردم به دنبال مطالبه گری هستند و حاکمان هم باید پاسخگو باشند حلقه اتصال این دو هم خبرنگاران به معنای عام هستند . خبرنگاران و مطبوعات فرهنگ سازی و جریان سازی سیاسی می کنند و پس از آن کارکرد معلوماتی و تفریحی دارند مخصوصا در جوامعی که احزاب خیلی روشن وجود ندارد نقش مطبوعات آزاد ملموستر است ولی چه بسا گاهی اوقات به تیغ سانسور حکومتها گرفتار می ایند و شاید هم تعدادی از انها وابسته به کمکهای خارجی و کشورهای دیگر می شوند .

در کل می توان گفت مطبوعات نمی توانند بیطرفی خود را حفظ کنند و سیاسی نبودن مطبوعات بی معنی است پس با این تفاسیر آیا می توان مدعی بود که مطبوعات رکن چهارم دموکراسی ها هستند ؟؟؟؟ مسلما خیر و باید سازمان رسانه ای مکتوب کشور تحت عنوان خانه مطبوعات قدرتی همچون سه قوه دیگر ( قوه مققننه ) پیدا کنندو بتوانند مدیران و وزرا و مسولین را به چالش بکشند برای همین است که مدیران مسول و صاحبان جراید در جوامع پیشرفته غربی قدرتی بسیار فراتر از اسم خود دارند .